چوب بعنوان عنصري كمكي در سازه‌هاي طاقي براي بالا بردن ايستايي آنها مورد استفاده قرار مي‌گرفت. همچنين چوب بعنوان مصالح اصلي در مناطق شمالي ايران در ساخت بناها و همچنين سازه‌هاي تيرپوش و خرپايي مورد استفاده قرار مي‌گرفت. استفاده از چوب بعنوان وسيله‌اي براي مهار نيروي رانش در تاغها و قوسها از زمان ساسانيان معمول بوده و در كاخ تيسفون از اين امكان بهره‌گيري كرده‌اند.

همچنين از چوب براي كلاف‌كشي در داخل ديوارها و جرزها استفادة فراواني برده شده است. همچنين از تكه‌هاي چوب در فواصل مختلف در لاي جرزها براي جلوگيري از خُرد شدن آجرها بر اثر فشار زياد مصالح روي آن بكار گرفته شده است، نمونة آن را مي‌توان در مسجد نصيرالملك مشاهده كرد.[1]

از چوب در استخوانبندي داخل گنبد نيز در بسياري از بناها استفاده شده است. چوبها در داخل ضخامت ديواره گنبد خارجي به وسيلة ميخهايي به نام اسكپ متصل مي‌شوند و گاهي اين اتصال خيلي پيچيده و عجيب مي‌باشد. (گنبد قديمي شاه چراغ). همچنين استفاده از چوب در در داخل گنبد وسيله‌اي براي جلوگيري احتمالي از برخي مسائل ايستايي مثل فشارهاي افقي (باد، حركت) و احتمالاً در بعضي مواقع كاهش‌دهنده نيروي رانش در گنبد خارجي مي‌باشد.

مساله ديگر در استفاده از چوب در گنبد، در مورد فشارهاي وارده از طرف آجرهاي قسمت بالاي گنبد در قسمت پائين‌تر گنبد خارجي است، اين فشار در بعضي مواقع باعث خرد شدن آجرهاي زيرين شده و يا حداقل ايجاد تركهايي مي‌كند. اين چوبها به نوعي اين فشار را تحمل مي‌كنند (مسجد نصيرالملك).[2]